Het is eindelijk stil boven. De doorkomende hoektand van peuter is verslagen door ´mannetje slaap´. Ik pak een kop thee, trek mijn warme wintersokken aan (dit is toch geen zomer?!) en doe mijn laptop open. Opeens zie ik de datum in beeld staan. 

Vandaag ben ik 30 weken zwanger van ‘Zus’. Het duurt nu echt niet lang meer voordat ik weer ga bevallen. Nog maar tien weken, misschien zelfs maar acht… slik. Ik moet iets doen! Ik heb nog helemaal niets gedaan ter voorbereiding. Ik moet me me aanmelden bij een cursus, een boek kopen of zoiets. En wel nu nu nu! Deze baby verdient ook een goed voorbereide bevalling.

Paniek? Eh, nee hoor. Maar toch even kijken bij Bol. Ik scroll over de lijst met geboorte en zwangerschapsboeken. Verdorie wat zijn er veel boeken over bevallen. Ah, een boek over ‘hypnobirthing’, daar heb ik al veel over gehoord. Een lelijk boek, die moet wel goed zijn. Bij het indrukken van de knop ‘bevestigen’ heb ik natuurlijk nog wel even getwijfeld gezien mijn beslissingsniveau echt ver beneden nul is tijdens de zwangerschap. Maar zo’n boek is zoveel goedkoper dan een cursus. Besteld dus. 

In eerste instantie klonk ‘hypnobirthing’ me veel te zweverig in de oren. Maar als ik het goed heb gelezen is de kern dat je ontspannen makkelijker bevalt dan met allerlei ongefundeerde angsten. Dat werd tijdens de yogalessen (die ik voor de komst van mijn eerste wel volgde) ook steeds duidelijk gemaakt door mijn gemoedelijk zacht pratende juf.

Tijdens de eerste zwangerschap kon ik niet wachten om naar zwangerschapsyoga te gaan. Daar viel het me op dat er ook mama’s, die van hun derde kindje zwanger waren geïnteresseerd naar de juf zaten te luisteren. Ik dacht toen nog ‘na twee keer weet je het toch wel?’. Maar nee, nu besef ik dat je je even goed onvoorbereid kunt voelen als je al een keer bevallen bent. Want deze zwangerschap is compleet anders dan de eerste, dus de bevalling kon ook weleens heel anders gaan.

Maar waarom heb ik nu dan toch een boek nodig om nog eens te bevestigen dat het ook ´gewoon goed´ kan gaan? Waarschijnlijk omdat zoveel mensen nu kiezen voor poliklinische bevallingen en mensen praten over een bevalling alsof het per definitie een medische ingreep is.

In mijn vriendenkring wordt volop gebaard. Vijf jaar geleden vroeg ik me in de kroeg nog hardop af hoe het zou moeten met de mensheid als al mijn vrienden en ikzelf kinderloos zouden blijven, maar dat halen we nu dubbel en dwars in. Meer dan de helft kiest voor een bevalling in het ziekenhuis. En heel stiekem word je daardoor toch een beetje onzeker. Of misschien zijn het toch de hormonen. Wat zijn die irritant zeg. Ik ben altijd zo besluitvaardig en niet bang te krijgen. Maar hormonen en Paula zijn een hele slechte combinatie. De ‘hormonsters’ hebben van mij een prototype zwangere mama gemaakt.

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik compleet zorgeloos met een kater op zondag wakker werd, als laatste op een feestje de lege flessen wijn bij elkaar zette of wiebelend op mijn fiets naar huis reed. Mijn barende vriendinnen hebben dat ook al lang niet meer gepresteerd. Zo ontspannen als het leven toen was, zoveel zorgen maak je je vanaf het moment dat je weet dat je moeder wordt. Maar dat neemt niet weg dat ik na mijn superrelaxte bevalling alvast weer een date met vriendinnetjes ga plannen in een lekker restaurantje met een goed flesje wijn. De gekolfde melk staat klaar in de koelkast.